Een origineel Hollands runder-ras dat bijna uitgestorven was en door de Vereniging van Laken-velder Runderen en Lebouille opnieuw op de kaart wordt gezet. Deze oerkoe is in staat ook uit een arm menu (gras) alle voedingsstoffen te halen die ze nodig heeft, voor zichzelf en haar kalf.
Wilt u ook Lakenvelder op uw menukaart? Dat kan, maar let wel, de beschikbaarheid is beperkt. Er zullen dit jaar via Lebouille slechts 75 kalveren beschikbaar zijn. Daar komt bij dat Lebouille enkel Lakenvelder kalveren verwerkt die in Limburg zijn geboren en opgegroeid. Omdat de kalveren allemaal rond dezelfde periode worden geboren, worden ze ook twaalf maanden later in dezelfde periode geslacht. Lakenvelder is daarmee niet alleen een exclusief product, maar ook een seizoens gebonden product (het seizoen loopt van mei tot en met September). Zet Lakenvelder op de kaart en het mes snijdt aan 3 kanten.
U als restaurant-eigenaar / chef-kok heeft een nieuw, uniek stuk vlees op de kaart dat slechts mondjesmaat beschikbaar is en dus ex- clusief. Uw gast krijgt een unieke smaakervaring met een puur Hollands (streek) product op zijn bord. En last but not least: u garandeert de afzet van kalveren voor de boer, die Lakenvelders fokt. Kortom, door een Lakenvelder op uw menukaart te zetten haalt u iets bijzonders in huis en steunt u eveneens het fokprogramma van deze unieke koeiensoort.
Het Lakenvelder, rund met zijn opvallende witte brede band over rug en buik, is een origineel Hollands ras. Een uniek ras met een zeer goede vleeskwaliteit zoals blijkt uit de smaaktesten. De Lakenvelder, een bijna uitgestorven ras, wordt nu door de Vereniging van Lakenvelder Runderen en Lebouille opnieuw op de kaart gezet.
Kasteelheren uit de 18e en 19e eeuw zagen in het Lakenvelder rund met zijn opvallende uiterlijk een prachtige decoratie voor hun landerijen. Bovendien bleken de runderen redelijk onderhoudsvrij; ze overleefden moeiteloos op arme graslanden en kalveren werden makkelijk en zonder hulp geboren. Daarnaast voorzagen de Lakenvelders de kasteelheren van een meer dan voortreffelijk stuk vlees. Toen de adel niet alleen zijn aan- zien maar ook zijn geld verloor, viel het Lakenvelder rund in ongenade. Op kleinere bedrijven werd het dier nog wel gewaardeerd omdat het zowel geschikt was voor de vlees als voor de melkproductie. Grote bedrijven gingen zich echter specialiseren in vlees óf melk en kozen voor de speciaal gefokte vlees- of melkrassen. In 1950 bepaalde de Rundveeverordening dat in Nederland alleen gefokt mocht worden met stieren van erkende rassen. Het Lakenvelder rund was geen erkend ras en dreigde uit te sterven. Bij een inventarisatie in 1976 door de Stichting Zeldzame Huisdieren bleken er nog 500 Lakenvelders over te zijn, waar van slechts 100 met de juiste typerende tekening: kop en kont in de kleuren zwart of rood en over rug en buik een wit laken van minimaal 25 centimeter breed. Vanaf dat moment worden Lakenvelders bewust gefokt om het ras te redden, waarbij men onder meer gebruik maakt van het zaad van nakomelingen die in de periode 1830 tot 1840 naar Amerika zijn geëxporteerd. Dankzij de inspanningen van vele kleinschalige boeren, sinds 1997 verenigd in de ‘Vereniging Lakenvelder Runderen’, keert de Lakenvelder terug in het landschap. Er is nu zelfs een officiëel erkend stamboek waar momenteel - voorjaar 2010 bijna 3000 Lakenvelder koeien in geregistreerd staan.
De 3000 Lakenvelders staan bij ongeveer 350 boeren; nog geen tien per bedrijf. Lakenvelders worden dus kleinschalig gehouden en maken geen onderdeel uit van de intensieve veehouderij. De soort staat nog heel dicht bij de natuur omdat hij nooit is doorgefokt op zijn eigenschappen als vleeskoe of als melkkoe. Deze oerkoe is in staat ook uit een arm menu van alleen gras alle voedingsstoffen te halen die ze nodig heeft, voor zichzelf en voor haar kalf. Krachtvoer is niet nodig. Ook de reproductie is heel natuurlijk: de kalve- ren worden gewoon in de wei ter wereld gebracht en daar is menselijke bemoeienis niet nodig.
Bij het opnieuw op peil brengen van de stand van het aantal Lakenvelders worden door het strenge fokprogramma slechts een gering aantal dieren geselecteerd om voor verder nageslacht te zorgen. Dat geeft de restaurantkok, die op zoek is naar iets speciaals, een unieke kans. De overige dieren komen dan namelijk beschikbaar voor de slacht. Dat het hier om iets speciaals gaat wijzen ook de verschillende smaaktesten uit. In 1996 werd een proeverij gehouden van verschillende soorten jong rundvlees waaronder Lakenvelder Jong Rundvlees. Het vlees werd geproefd door koks en boeren; beide beroepsgroepen kozen unaniem voor het Lakenveldervlees vanwege zijn goede smaak en mooie structuur. De verklaring: de Lakenvelder is een langzame groeier en het vlees smaakt daardoor beter. Dit komt mede doordat de kalfjes van de Lakenvelder na de geboorte gewoon bij de moeder drinken zolang ze willen (of zolang de moe- der dat toestaat). Pas als de Lakenvelderkalfjes twaalf maanden oud zijn, worden ze geslacht. In 2007 werden nogmaals verschillende vleesrassen getest: biologisch vlees, Limousinevlees en Lakenvelder werden voorgeschoteld aan Wageningse studenten. Wederom bleek dat de Lakenvelder de concurrentie verachter zich liet.
